viernes, 25 de enero de 2013

Franco na "cascada" do Lérez.

A propaganda mediática do réxime, o NO-DO, desplazou as súas cámaras ata os ríos de Galicia para filmar a "pesca" dos salmóns do "Generalísimo". En Pontevedra pódese ver como o ditador pesca as pezas do Lérez na "cola do cabalo" e na "cascada" de Monteporreiro, ainda que de todos é sabido que quen os collía non era outro que un dos "furtivos" mais famosos do noso río o "Moreno" que o vestían de garda para a ocasión.



sábado, 19 de enero de 2013

Gelucho.

Foto: Miguel Riopa/Diario de Pontevedra.
En ese entorno tan histórico como el de la Ferrería donde alternaban personajes muy de aquí, de los de siempre, como Manolo que amenizaba los aperitivos del Carabela con su acordeón, la máquina de Herrera que cada otoño nos vendía sus castañas bien calentitas, espacio que ocuparía después Valentín. También como no, los helados de Dimas con su carrito de "La Ourensana" que más adelante instalaría su kiosko fijo de Avidesa en la plaza y que 50 años después aún sigue ahí cada verano. Por ahí andaba también nuestro "Luis Pontevedra" en su puesto de los Soportales intentando ganar unos duros dándole brillo a las botas.  En esa plaza que cuando eramos niños paseábamos con nuestros padres o "estrenábamos" por Ramos estaba el quiosco de Celestino Puga conocido popularmente como Gelucho y que a partir de los setenta le haría la competencia a uno de los personajes más emblemáticos de nuestra Pontevedra, "María la del Carrillo". Reconozco que un servidor entonces era más de esta última. Entonces, allá por los sesenta, nos juntábamos la rapazada del entorno de la Herría para jugar los partidos en plena plaza con aquellas pelotas gorila hasta que nos echaban fuera, para después gastarnos todo lo que teníamos en "María". Ahí a su lado y durante muchas horas y muchos años estuvo atendiendo su pequeño kiosko Celestino Puga "Gelucho" que entre chuche y chuche y en sus ratos libres "ejercía" también como poeta y por el que llegó a publicar muchos libros. Vaya desde aqui este pequeño homenaje a este pontevedrés de La Piolla y al que muchos lo recordaremos siempre.

Había días en la Herrería en que se podía ver juntos a el carrito de helados de Dimas, la locomotora de castañas de Herrera y, al fondo, el carrillo de María.

lunes, 14 de enero de 2013

O Viático polo Paseo de Colón.

O paso da procesión que sae sempre o domingo seguinte de rematado a Semana Santa ao seu paso polo Paseo de Colón. Eu recordo sempre como "entraba" a algarabía das xentes pola miña ventana da habitación que daba a rúa Almirante Matos do son dos veciños do Campo da Torre na Praza de Touros cando pasábanse toda a noite antes confeccionando as alfombras florais para o paso do Viático a mañan seguinte. Na imaxen primeira, Filgueira Valverde "comanda" o paso da procesión pola rúa coas vías do tren como testigo, na segunda, a zona hoxendía. Si que cambiou.

Foto: "O pasado nunca pasa"


sábado, 12 de enero de 2013

O Museo de Pontevedra no "NODO" do 79.

Documento da "Revista Cinematográfica Española" recuperado por Radio Televisión Española sobre un dos museos máis importantes do Estado que emitíase nas Salas de Cines en 1979. As cámaras do "NODO" que ainda seguían traballando en plena transición estiveron grabando durante uns días en Pontevedra o documental de mais de cinco minutos sobre o impresionante arquivo histórico do Museo e que se ía poder ver en todas as salas de España antes do comenzo das películas.


domingo, 6 de enero de 2013

El Parador (1955) y el Descenso del Lérez en 1970.

Imagenes que el NODO difundía por las salas cinematográficas españolas previas a la emisión de la película. En el primer documento la inaguración de la "Casa del Barón" a mediados de los cincuenta donde, gracias a los archivos recuperados por Radio Televisión Española, podemos ver un plano de la plaza pública sin la "terraza" en la entrada del Parador. En el segundo documento, y con cabecera más "moderna", las cámaras del NODO visitaron el tramo del Lérez desde Tenorio, donde se iniciaba la salida, hasta el Puente de la Barca. la fábrica de ladrillos y la vieja Base Militar, para filmar el "II Descenso del Lérez" en 1970. Curioso el paso de los piragüistas por la "cascada" en Monteporreiro donde tantas y tantas veces nos bañábamos los chavales de entonces.

martes, 1 de enero de 2013

Donato el ciego del transistor.

Habíamos cambiado nuestra "zona" de juegos de la Plaza de la Verdura por la calle San Julián y Méndez Núñez, donde estaba mi colegio, la "Academia Cervantes", eran los setenta y en esa calle se habían ido a vivir a sus casas "nuevas" las familias de Javier Carballeda, el hijo del electricista y casi al final de la calle la de Fernando Papiri, el de las garrapiñadas de los soportales "La Galleguiña" también vivían ahí José Carlos Couto "El Secre", Joselito y los hijos del de la Cafetería Lar. Ahí nos juntábamos con Nito y Pepe Luis donde sus padres tenían negocios en la calle Don Gonzalo (la cuesta de la Plaza) y también con el hijo de Ernesto Filgueira el de los "paraguas", y en esa rúa, donde las columnas de la casa de Hermida el joyero hacían de porterías siempre, solíamos jugar en el viejo "empedrao" nuestros "grandes" partidos de fútbol. Era (y es)San Julián una rúa típica de la zona antigua, vieja, histórica, llena de bares de chiquiteo. En uno de ellos, tenía una máquina recreativa de Mafari, de las de bolas de toda la vida y nos llamaba la atención a la chavalada como aquél hombre que no podía ver acostaba su oído en la cristalera de la máquina y con sus dos manos apretaba incansable y sin parar los botones para que no se le colara ninguna bola, curioso era ver como la máquina le pitaba "falta" cuando se cabreaba. Que mejor estampa para empezar el año que la imagen de Donato, siempre sonriente, amenizando con su transistor a lombos las calles de Pontevedra e intentando "traer" la fortuna a las gentes de Pontevedra en forma de cupón.

Donato con su transistor en mano en plena "campaña electoral" junto a Pepe Rivas y el reportero Mateo Benavides en la calle Isabel II. Foto: Gentileza de Diario de Pontevedra.

lunes, 31 de diciembre de 2012

Feliz 2013.

Pois nada un ano mais que chega e que mellor entorno para recibir as campanadas e tomar as "uvas da sorte" que desde o reloxo da igrexa da Peregrina. Desde este blog queremos felicitar a toda a xente que nos visitan cada día e moi especialmente aos amigos que fan que esta páxina sexa posible, por suposto tamén aos que humildemente votan unha man económicamente para manter todo esto. Feliz 2013 e que se acabe a crise dunha vez.

Foto: Gentileza do Diario de Pontevedra.

jueves, 27 de diciembre de 2012

Sonatas de Pontevedra.

O Documental completiño que se emitíu na televisión dos meus bos amigos Xabier Fortes e o cámara Manolo Yañez e que fixeran para o centro territorial de televisión española en Pontevedra. Moito hai que agradecerlle a estes dous pontevedreses este tipo de iniciativas nas que nos dan a oportunidade de poder  ver a evolución da nosa cidade a través de imaxes do NO-DO e arquivos de TVE. O video se fixo no ano 2004.


martes, 25 de diciembre de 2012

Nadal na Verdura.

Todo un "pistoleiro", con meus irmáns Rafa e Toño
nas festas de Nadal de 1965.
Unha semana antes das vacacións do Nadal no colexio adornábanse todas as aulas con debuxos que facíamos os alumnos, algúns nos presentábamos voluntarios para ir a recoller o musgo que caseque sempre íamos apañalo á zona de Monteporreiro, ata alí nos levaba o Seat 1.500 branco de Don Manolo, o director da Academia Cervantes, e nos deixaba toda a mañán ata ter enchido as caixas. Facíamos o nacemento que se instalaba nun dos pasillos do centro que estaba na Praza Méndez Núñez e o último día de cole se facía unha grande festa onde podíamos comer de todo, daquela o árbore de Nadal apenas existía. As miñas primeiras festas que eu recordo son as da "Verdura". Todo o día na rúa xogando entorno a fonte de ferro que daquela estaba na parte de enrriba xusto enfrente da que era entón a "Casa das Augas", hoxe oficiña de Turismo do Concello de Pontevedra. Os sábados decenas de postos enchían a vella praza de pedra de postos no seu mercado semanal, ó rematar collíamos as caisas do lixo e facíamos trampas para "pillar" algunha pomba e facernos con algunha das suas plumas para convertirnos en "indios" e asaltar o forte dos vaqueiros que non eran outro que as columnas das casiñas da Praza da Verdura. Eu sempre coa miña cartucheira e pistola que non sei porqué sempre me deixaban os Reis Magos, seguro que mirábanme cara de foraxido.

Foto de familia na Ferrería.
Apenas recordo moito das celebracións en casa, pero o que si sempre quedoume foi o olor a coliflor e bacallao que había en toda a a casa o día de Noiteboa e que aínda seguia na comida do Nadal. A miña casa estaba na Rúa San Sebastián, era un baixo moi humilde e alí vivía xunto aos meus avoos, a miña nai, a miña tía Marisa e os meus irmáns Rafa e Toño. A casa estaba enfrente do famoso "Bar Alejos" e ao lado de Regueira o fontaneiro. Ahí pasamos ata finais da década dos sesenta todas as navidades da miña nenez. Eran unhas festas moi relixiosas acorde coa España en branco e negro que nos tocaba vivir, ainda que os que eramos nenos no nos enterabamos moito. Era "obrigado" ir a misa os Domingos e na nosa parroquia de San Bartolomé a de o día de Reis non faltaba nadie xa que nun dos pasillos da igrexa había unha exposición de xoguetes onde cada rapaz podía coller un. Daquela xa tiñamos televisión, era un Askar, e os Domingos sempre a casa enchíase de tíos e primos para vela. A min que sempre me gustaba o fútbol esperaba os luns para ver o programa "Ayer Domingo" onde emitían todos os goles da xornada e por suposto os do noso "Hai que Roelo" que estaba a causar sensación por todos os campos do estado.

A esquerda, Benita e a súa neta Beni Arán (comendo pipas). A dereita, a avoa de Chón (a nena que está a sonrreir), a miña avoa e Lira a nai de Chon, todos veciños da rúa.
Meu irmán Rafa, todo un vaqueiro, co pastor
alemán de Chón.
Non vivía moita xente na Rúa San Sebastián xa que a maioría das casas eran a parte de atrás das que había na Ferrería e San Román e polo outro lado as de a Praza de Curros Enríquez, onde estaba os almacéns da Ferretería de Varela, Peral ou a librería de Luís Martínez Gendra. Na rúa empedrada estaban o Bar de Papiris e o baixo de uns da Churrería Galiano onde fartábame a comer as patacas fritas que alí facían.
O negocio de os de maior actividade era a Peluquería de Catusa, ao lado da carpintería do seu marido Antonio, que estaban no baixo da casa de Don Carlos Hidalgo Valero que traballara na vella cárcera (creo) de Director. Enfrente de nós estaba a casa da familia Arán onde eu pasábame máis tempo que na miña, recordo moito a avoa Benita que era a xefa da casa dos Arán, Pepe, Cuco, Beni, Chachi, e a nai de todos estes. Tamén estaba o almacén de Juan o do Bar Coral na Peregrina, onde traballaba Diego moitos anos portador da carroza da Peregrina, e que logo se ía a convertir no Coralín. Na casa de o lado vivía Celia cos seus fillos e dous portas antes estaban os da Imprenta "El Pueblo" ainda que a entrada era pola Rúa San Román todolos días "oíamos" o soniquete das másquinas tipográficas do taller.

Celia cos seus fillos, na porta da súa casa, e
xunto a miña Tia Marisa e Chachi Arán.
Veciños de porta eran os Papiris que vivían encima da fontanería de Regueira, onde un dos seus fillos Fernando era compañeiro de xogos e de colexio e tamén estaban a familia de Chon que vivían encima de nós e o seu cachorriño de pastor alemán. Caseque o final da rúa ata a Praza da Verdura vivía Encarna á que me a encontro todos los días xa que e veciña desde fai moitos anos da Moureira.
Na Verdura os meus amigos de sempre, Javier Carballeda o fillo do electricista que traballaba en "Electricidad Romero" e de "La Asturiana" que tiña un posto no mercado; Carlos; Jose Carlos "O Secre" de toda a vida do Pontevedra, Ramón o fillo do cesteiro da praza; os "venezoláns" Nancy Koromoto e o seu irmán, e os seus primos os Simal; Joselito; os fillos de Fidela e Isidoro o dos zapatos e que sempre lle cantábamos aquela estrofa que decía: "Adios muchacho compañero de mi vida/cara podrida, nariz de trapo/tienes la cara más podrida que un zapato/de los que vende Isidoro el más barato..." Todos estos xunto con Jose e a súa irmán Ana eramos os nenos que conformábamos a pandilla e que en tempos de vacacións, de Nadal disfrutábamos xogando na Praza da Verdura. A finais dos sesenta deixamos a casa e nos trasládamos a vivir a unha rúa de apenas coarenta metros chea de terra e pedras, moitas pedras e que se chamaba Monteleón, ahí escomenzou a segunda etapa da miña nenez. FELICES FESTAS.

sábado, 22 de diciembre de 2012

O conto de "Petete".

Grazas o meu bo amigo Ramón Pedras "Petete" podemos disfrutar do conto xa publicado hai tempo e que vai pola segunda edición sobre a vida do pirata pontevedrés nado no histórico barrio mariñeiro da Moureira en 1805, Benito Soto. O libro fai un percorrido sobre a vida e andanzas do último pirata do Atlántico, e que foi o terror dos mares entón, e para que poidan disfrutar os nenos do libriño coloreando cada unha das súas paxínas e coñecer un pouco parte da nosa historia. Que mellor regalo para estas festas que o conto de Petete, claro que tamén podemos adicarnos a buscar nestas vacacións de nadal cos rapaces o tesouro que deixou na cidade antes de partir no que ía ser o seu último viaxe. Din que está soterrado no edificio da Casa das Campás, antigamente o Bar Pitillo, e para moitos que foron nenos nos sesenta, o Colexio de Canducha.


domingo, 16 de diciembre de 2012

Ángel el del Pabellón.

Mª. Jesús, Ángel y su mujer Prudencia.
No tuvo una vida fácil el bueno de Ángel Sánchez, persona trabajadora y que trataba de sacar adelante a sus dos hijos, Julia y Fernando, junto a su mujer Prudencia en aquel galpon detrás de la Capilla de Santiaguiño del Burgo. Entre otras muchas cosas trabajó en los almacenes de ladrillo que había detras de su casa, enfrente del pabellón. hasta que un buen día el que fuera primer administrador del pabellón, el señor Rivas Castiñeira le ofreció ser "sereno" cuidando los "alrededores" en los primerios inicios del polideportivo del Burgo.
Un poco más adelante tuvo la suerte de entrar en plantilla ya como trabajador de mantenimiento y allí se encontró María Jesús, la señora que yo recordaré siempre cuidando del Pabellón de los Deportes de Pontevedra desde si inauguración en 1967 hasta su jubilación en el año 2005, entonces, en 1972, la recuerdo poniendo orden a todos los chavales que nos acércamos a ver el primer campeonato de "fútbito" que se organizaba en las recientes instalaciones del Burgo donde participaban equipos de la ciudad. Me acuerdo muy bien de este campeonato a principios de los setenta ya que uno de los "nuestros", José Manuel Lorenzo hoy famoso productor y director de cine, y miembro del equipo de chavales que teníamos en el barrio, el "Chelsi" lo habían "fichado" los del San  Antoniño para jugar el campeonato. Otro de los equipos participantes eran los rapaces del Colegio de Germán (San José), uno de los primeros centros que usaban el pabellón de deportes como actividades polideportivas.

El Colegio San José, participante del primer Campeonato de Futbito celebrado en el pabellón en 1972. En la imagen: (Con el cartel) Tito Estévez, Toño Vázquez, Joaquin Cuiñas, Juanjo Días, Jorge Olmedo, Currás, Gonzalo Lino y Amador Larriba. Foto: Toño Vázquez.
María Jesús y Mary Santpere en el Pabellón.
Grandes eran aquellos partidos en el pabellón del Teucro los domingos, con todo el aforo a reventar con la, considerada, mejor afición de España, donde al ritmo de la Peña "As Vieiras" los miles y miles de aficionados llevaban en volandas a los jugadores pontevedreses en aquéllos históricos partidos matinales de las 12:30. Para llenó histórico también el día que pisaron Pontevedra por primera vez los Gabi, Fofó y Miliki en 1975 ante un pabellón abarrotado y como en los "prolegómenos" del espectáculo lo amenizaba un tal "Xan das Canicas" en el centro de la pista con aquél juego de las "sillas"  y donde el ganador se había llevado tres mil pesetas. En este mismo año también aterrizaron las cámaras de Televisión Española para grabar el programa "Torneo", que se emitía los sábados, donde uno de los participantes, el Salgueiriños jugaba uno de sus partidos de fútbol-sala como local ante un equipo de Madrid y con el recinto a "reventar" y que acabo, tristemente, con el lanzamiento de vieras a la pista tras la derrota de los chavales de Carlos, muy comentado negativamente en la prensa local. El Pabellón también servía de recinto de espectáculos, donde gente muy famosa pasó por sus pistas, sobre todo en las Fiestas de La Peregrina. En la foto de la izquierda, María Jesús con la "vedette" catalana Mary Santpere en una de sus actuaciones en Pontevedra.

A "parva" do Gremio de Mareantes.

O pasado domingo, Pontevedra viviu unha das súas xornadas máis tradicionais e arraigadas coa celebración da «parva» do Corpus , organizada p...